ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ

Η αμυγδαλιά είναι σημαντικό μελισσοκομικό φυτό.Ανθίζει τον Ιανουάριο έως τον Μάρτιο , και εξαρτάται απο την ποικιλία , τις θερμοκρασιακές και περιβαλλοντικές συνθήκες.

Δίνει νέκταρ και γύρη. Η γύρη που συλλέγουν οι μέλισσες είναι χρώματος μπέζ , και το νέκταρ είναι αρωματικό – υπόπικρό , αλλά εξαιρετικά δυναμωτικό – θρεπτικό. Προσφέρει στις μέλισσες δύναμη για την ανατροφή – παραγωγή του γόνου βοηθώντας έτσι στην ανανέωση του παλαιού ξεχειμωνιασμένου πληθυσμού.

Αν οι μέλισσες δεν γονιμοποιήσουν τα άνθη με την μεταφορά της γύρης από λουλούδι σε λουλούδι η αμυγδαλιά δεν θα μπορέσει να δέσει τους πολύτιμους  καρπούς της. Οι μέλισσες διαδραματίζουν αυτόν τον υπέρτατο ρόλο , και η αμυγδαλιά τους προσφέρει ως αντάλλαγμα την πολύτιμη γύρη – νέκταρ της.

Η ΑΝΘΙΣΜΕΝΗ ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ ΣΤΟΝ ΜΕΛΙΣΣΟΚΗΠΟ ΜΑΣDSC03330.JPG

DSC03332.JPG

Η ΑΝΘΙΣΜΕΝΗ ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ ΣΤΟΝ ΜΕΛΙΣΣΟΚΗΠΟ ΜΑΣ

Advertisements

Φθινοπωρινό Ρείκι

Το φθινοπωρινό ή κόκκινο ρείκι είναι φυτό που το συναντά κανείς σ’όλη την Ελλάδα, ηπειρωτική ή νησιώτικη. Είναι γνωστό με πολλά κοινά ονόματα όπως κλαδί, πυρένι, σουσούρα, τσάρο,έρικας, τσαλί, χαμόρεικο κ.α.

Το επιστημονικό του όνομα είναι Erica verticilata ή Erica multipolyflora που μεταφρασμένα σημαίνουν ερείκη η σπονδυλωτή και ερείκη η πολυανθής.

Βρίσκεται σε όλα τα υψόμετρα και τις πλαγιές που καλύπτονται από θαμνώδη δασική βλάστηση, όπου συνυπάρχει με κουμαριές, λαδανιές, σμυρνιές, πουρνάρια, ανοιξιάτικα ρείκια, σχίνους κ.λ.π. Το φθινόπωρο όταν είναι ανθισμένο, ολόκληρη η περιοχή χρωματίζεται από τα πολυάριθμα κόκκινα – μοβ λουλούδια τους και τότε εύκολα ξεχωρίζει από τους άλλους θάμνους και κυρίως από το ανοιξιάτικο ρείκι (Erica arborea) με το οποίο έχει πολλές βοτανικές ομοιότητες, αφού ανήκουν στο ίδιο γένος. Προσφέρει άφθονο νέκταρ και γύρη στις μέλισσες και κατατάσσεται ιδίως το φθινοπωρινό ρείκι ή σουσούρα, πρώτο στις προτιμήσεις των μελισσοκόμων κυρίως για τους παρακάτω λόγους :

  • Η μεγάλη έκταση που καταλαμβάνει.
  • Η μεγάλη ποσότητα και υψηλής βιολογικής αξίας γύρη που προσφέρει στις μέλισσες.
  • Αρκετές ποσότητες νέκταρος, ιδίως από το μέσο της ανθοφορίας και μετά.
  • Η εποχή που ανθίζει το φθινοπωρινό ρείκι είναι κρίσιμη για τη μελισσοκομία.

Η γύρη που παράγει είναι πολύ θρεπτική και κάνει πολύ δυνατά τα μελίσσια γι’αυτό οι μελισσοκόμοι μετά τα βαμβάκια και πριν το πεύκο πάνε τα μελίσσια να γονέψουν στο ρείκι για ένα χρονικό διάστημα μέχρι να δυναμώσουν ξανά.

Το ρεικόμελο είναι θιξοτροπικό, παρουσιάζεται δηλαδή σε μια ζελατινώδη κατάσταση και ρευστοποιείται αν υποστεί ανακίνηση ή δόνηση. Το χαρακτηριστικό αυτό, που οφείλεται στην παρουσία μιας κολλοειδούς πρωτεΐνης, καθιστά δύσκολη την εξαγωγή αυτού του μελιού. Έχει ένα γεμάτο και επίμονο άρωμα, χρώμα κεχριμπαρένιο, ιώδες, με χαρακτηριστικές πορτοκαλί αντανακλάσεις, κρυσταλλώνει με απαλή μάζα πολύ λεπτή και επαλειφόμενη. Μετρίως γλυκό έχει ένα ελαφρύ πικρό άγγιγμα σχεδόν αδιόρατο, με υπόπικρη γεύση αλλά περιέχει πολλά αμινοξέα και βιταμίνες, πολύ θρεπτικά για τις νεαρές εργάτριες που την καταναλώνουν και παράγουν βασιλικό πολτό, παράλληλα ταΐζονται οι βασίλισσες και γεννούν περισσότερο. Μαζί με την γύρη της καστανιάς θεωρούνται από τους μελισσοκόμους, οι κορυφαίες για την ανάπτυξη των μελισσιών.  Όταν ο καιρός είναι ευνοϊκός, ζεστός ή δροσερός με υγρούς ασθενείς ανέμους το ρείκι έχει μεγάλες αποδόσεις σε γύρη και νέκταρ. Τότε τα μελίσσια κτίζουν κεριά εντατικά, αποθηκεύουν γύρες και μέλια, μεγαλώνουν οι εκτάσεις σε γόνους και γενικά ανεβάζουν εύκολα πληθυσμούς, ξεχειμωνιάζουν δυνατά και αναπτύσσονται εύκολα την άνοιξη.

Το φυτό έχει μεγάλη εξάρτηση από τις φθινοπωρινές βροχές, αν βρέξει παράγει μεγάλη ποσότητα σε γύρη και νέκταρ.

Δεν κάνει καλό μόνον στην ανάπτυξη των μελισσιών. Το ρεικόμελο  είναι ωφέλιμο και για τον ανθρώπινο οργανισμό . Είναι ένα χρήσιμο αντισηπτικό για τις ουρικές οδούς και τις νεφρικές ασθένειες, βοηθά την εξάλειψη του ουρικού οξέως και είναι κατά των ρευματισμών. Αποτελεί ένα ενεργητικό δυναμωτικό και αποτελεσματικό διουρητικό. Συνιστάται για περιπτώσεις εξαντλητικής εργασίας, αναιμίας, νευρασθένειας, ανορεξίας και είναι άριστος βοηθός για την καταπολέμηση καρδιακών ασθενειών ή των ουρικών οδών και των νεφρών, ρευματισμών, ποδάγρας και ελλείψεως μεταλλικών αλάτων κάθε τύπου.

www.melissomania.gr

www.bees.gr

www.melinet.gr

 

.reiki-sousoura

ΓΑΛΑΖΙΟ ΑΓΚΑΘΙ, ΓΑΛΑΖΟΥΛΑ

Ερύγγιο το κρητικό (Eryngium creticum) γνωστό και με το όνομα Σφαλάγκαθο ή  Μοσχάγκαθο ή  Γαλαζούλα ή Γαλαζάγκαθο.

Ερύγγιο το κρητικό (Eryngium creticum)

Ερύγγιο το κρητικό (Eryngium creticum)

Το κρητικό Ερύγγιο, προέρχονται από τη νοτιοανατολική Ευρώπη, Δυτική Ασία και την Αίγυπτο. Συναντάται στα Βαλκάνια και το Αιγαίο. Μπορεί να φτάσει σε ύψος τα 0,6 μ. και πλάτος μέχρι λίγα μέτρα. Το καλύτερο ενδιαίτημά του είναι άγονες και  βραχώδεις περιοχές, συνήθως σε ξηρά εδάφη. Τα φύλλα του είναι δερματώδη, αρκετά λεπτότερα από άλλα ερύγγια. Τα άνθη είναι ερμαφρόδιτα (έχουν και αρσενικά και θηλυκά όργανα) και γονιμοποιούνται από μέλισσες, μύγες και σκαθάρια. Το γαλάζιο αγκάθι ή γαλαζούλα δίνει ωραίο σε γεύση νέκταρ και γύρη  και διάφανο μέλι. Την ίδια χρονιά που φυτεύτηκε θα ανθίσει αφειδώς. Τα λουλούδια του φέρονται πάνω σε ένα πολύ πυκνό κουβάρι βλαστών. Οι κρητικοί το μαζεύουν για τους τρυφερούς βλαστούς του μαζί με άλλα χόρτα και τα λαχανεύουν. Επίσης, μπορεί να φυτευτεί και στον κήπο μας, αλλά απαιτεί καλά στραγγιζόμενο χώμα και ηλιόλουστη θέση. Προτιμά ένα ελαφρύ αμμώδες έδαφος, αλλά ανέχεται τους περισσότερους τύπους εδάφους, συμπεριλαμβανομένων και των φτωχών σε ασβέστιο χαλίκια.

ΜΕΛΙΣΣΑ ΣΕ ΓΑΛΑΖΟΥΛΑ

ΜΕΛΙΣΣΑ ΣΕ ΓΑΛΑΖΟΥΛΑ

Μαντζουράνα

Γνωστή και ως «αείφυλλος αμάραγκος» του Θεόφραστου ή «σαμψύχιο» του Διοσκουρίδη. Oι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι η θεά Αφροδίτη χρησιμοποιούσε το άρωμα της μαντζουράνας, γι’ αυτό και στις γαμήλιες τελετές στεφάνωναν τα νεαρά ζευγάρια με τα άνθη της. Οι Αιγύπτιοι και οι Άραβες χρησιμοποιούσαν το αφέψημά της για τονωτικά μπάνια. Οι Σύριοι έφτιαχναν μεθυστικό άρωμα με τα άνθη και τα φύλλα της.

Αυτοφυές της Μεσογείου και της Ν. Ευρώπης. Αυτοφυές επίσης το συναντούμε στην Κύπρο.

Είναι πολυετές φυτό. Έχει βλαστό λεπτό, σκληρό, τετραγωνικό, πολύκλαδο, κοκκινωπό, τριχωτό ή σχεδόν λείο, ύψους 20-40 εκατ., φύλλα μικρά, αυγοειδή, μαλακά και άνθη μικρά, ασπροπράσινα, σε σφαιρικές φόβες.
Είναι φυτό αρωματικό, φαρμακευτικό,  και μελισσοτροφικό. Το υπέργειο τμήμα περιέχει αιθέριο έλαιο κατάλληλο για την φαρμακοποιία και την αρωματοποιία.

Η υψηλή περιεκτικότητα σε θυμόλη της προσδίδει αντισηπτικές ιδιότητες. Το αφέψημά της αντιμετωπίζει το κρυολόγημα, έχει ηρεμιστική επίδραση και ανακουφίζει από τον πόνο στο στομάχι. Επίσης, είναι αποτελεσματικό στη ναυτία.

Ιδανικό για αρωματικό στο ξίδι ή το λάδι. Το εκχύλισμά της μπορεί να προστεθεί στο νερό του μπάνιου και να εξασφαλίσει χαλάρωση και καλή διάθεση. Οταν χρησιμοποιείται στη μαγειρική τα φύλλα κόβονται πριν το φυτό ανθίσει γιατί αλλιώς σε μεγαλύτερη δόση μπορεί να πικρίσει. Εκτός όμως από την αισθητική και τη γαστρονομία, τα πράσινα κλαδάκια με τα μικρά άσπρα άνθη της μαντζουράνας μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε αποξηραμένες και φρέσκες συνθέσεις.

matzourana2

ΘΡΟΥΜΠΙ ή ΘΡΙΜΠΑ

untitled

Πολυετής θάμνος που φύεται κυρίως στην Κρήτη. Ανθίζει μέσα Μαΐου έως μέσα Ιουνίου. Δίνει νέκταρ και γύρη υψηλής αξίας. Επηρεάζεται από τις ξηροθερμικές  συνθήκες. Είναι πολύ σημαντικό μελισσοκομικό φυτό γιατί καλύπτει το κενό του Μαΐου και προετοιμάζει τα μελίσσια για την ανθοφορία του θυμαριού που ακολουθεί. Αν και παράγεται σε μικρές ποσότητες, το μέλι του είναι εφάμιλλο του θυμαριού.

Ο μύθος λέει… Πως έχει συνδεθεί με τη λατρεία του Θρυμβαίου Απόλλωνα, το ιερό του οποίου βρίσκονταν στην πόλη Θύμβρα, πολύ κοντά στην Τροία.

Ιδιότητες:

Ο Ιπποκράτης το συνιστά στην αντιμετώπιση των πνευμονικών αποστημάτων και των “γυναικείων παθήσεων” (δυσμηνόρροιας). Το αφέψημά του θεωρείται αντιεμετικό, καταπολεμά τον πονόλαιμο και με γαργάρες επουλώνει τις πληγές του λάρυγγα και του στόματος. Θεωρείται, επίσης, εξεραιτικά τονωτικό, χαλαρωτικό και αναζωογονητικό, αν δυνατό αφέψημά του προστεθεί στο λουτρό. Κάποτε μάλιστα η εκτίμηση για την τονωτική του ιδιότητα ήταν τόση που απαγορεύτηκε στους καλόγηρους να το χρησιμοποιούν και να το καλλιεργούν…! Ο Διοσκουρίδης αναφέρει τη χρήση του στην παρασκευή του “θύμβριτου οίνου”, κρασιού που αρωμάτιζαν με κλαδιά από το φυτό της θρούμπας, χρήση που έχει επιβιώσει μέχρι τις μέρες μας.

Ο ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΕΛΙΣΣΕΣ

ασφόδελος
Στις ημέρες  του Ιανουαρίου, τις αλκυονίδες ημέρες, επιλέγουν και τα μελίσσια μας προκειμένου να ρίξουν τους πρώτους γόνους τους. Γι αυτό όσοι  μελισσοκόμοι δεν έχουν κάνει ακόμα θεραπεία για την Βαρρόα, ο Ιανο…υάριος είναι η τελευταία τους ευκαιρία, αν θέλουν να ελέγξουν αποτελεσματικά την βαρρόα στα μελίσσια τους. Τα μελίσσια δεν έχουν πρόβλημα από το κρύο ακόμα και σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, αυτό που χρειάζονται είναι τροφή, όσο έχουν τροφές στην κυψέλη καταναλώνουν τροφή και παράγουν ενέργεια και ζέστη που τους επιτρέπει να επιβιώνουν. Αν μείνουν από τροφή, σε μια δυο ημέρες το μελίσσι θα χαθεί! Άρα λοιπόν πρέπει να  φροντίζουμε να έχουν τροφή συνεχώς τα μελίσσια σας, με ζυμάρια, που τους εξασφαλίζουν περίπου ένα μήνα τροφή. Ένα μελίσσι  καταναλώνει 80 με 100 γρ τροφή την ημέρα. Τώρα, αν το χιόνι κλείσει εντελώς τις εισόδους από τα μελίσσια , δεν υπάρχει άμεσος κίνδυνος , γιατί ακόμα κι έτσι αν τα μελίσσια έχουν τροφή, μπορούν να αντέξουν αρκετά. Κατά τον Ιανουάριο δεν πρέπει να δίνουμε σιρόπι στα μελίσσια μας γιατί με το σιρόπι ξεγελιέται η βασίλισσα και γεννάει πολλούς γόνους, κι αν μετά βάλει κρύο το μελίσσι δεν μπορεί να καλύψει και να ζεστάνει όλους αυτούς τους γόνους, και τότε αυτός ο γόνος που δεν καλύπτεται ψοφάει και είναι εστία μόλυνσης.
Από ανθοφορίες έχουμε  την Αμυγδαλιά, που ανθίζει και δίνει το ερέθισμα στα μελίσσια να ρίξουν τους πρώτους γόνους, ακολουθεί ο ασφόδελος και πολλά ακόμα άνθη της εποχής. Οι μελισσοκόμοι έχουν ακόμα χρόνο να ετοιμάσουν τον μελισσοκομικό τους εξοπλισμό εν όψη της άνοιξης, όπως προετοιμασία κυψελών και πατωμάτων, συρμάτωμα πλαισίων και άλλα πολλά!
αμυγδαλιά