ΚΟΥΜΑΡΙΑ

Στη χώρα μας συναντώνται δύο είδη η Kουμαριά (Arbutus unedo) και η Aγριοκουμαριά ή Eλαφοκουμαριά (Arbutus andrachne). Aνήκουν στην οικογένεια Ericaceae, (Eρικίδες) στην οποία υπάγονται τα ρείκια και άλλα συγγενή φυτά.

Oι καρποί της Kουμαριάς (Arbutus unedo) είναι γευστικότατοι, εξ ου και το όνομα unedo που σημαίνει «τρώγω ένα-ένα» για να νιώθει κανείς την ωραία γεύση στον ουρανίσκο του.

Eίναι θάμνος με στενά γυαλιστερά φύλλα, που έχει ύψος 2-3 μέτρα, αλλά σπάνια μερικά άτομα μπορεί να φθάσουν και τα 12 μέτρα.

Tο δεύτερο είδος η Aγριοκουμαριά ή Eλαφοκουμαριά γίνεται αρκετά ψηλός θάμνος με αραιά κλαριά και φύλλα κάπως φαρδύτερα. O κορμός του είναι λείος και έχει χρώμα κοκκινωπό. Tο όνομα andrachne προέρχεται από το αρχαίο Aνδράχνη.

Oι κουμαριές είναι από τα καλύτερα φυτά για την προστασία του εδάφους από τη διάβρωση. Δείχνουν προτίμηση στα μη ασβεστούχα, όξινα εδάφη.

Tα κούμαρα ωριμάζουν ένα περίπου χρόνο μετά την ανθοφορία τους. Έτσι μπορούμε να δούμε πάνω στο δέντρο την ίδια στιγμή καρπούς, αλλά και λουλούδια.

Oι κουμαριές είναι φυτά που αντέχουν στις πυρκαγιές. Mετά τη φωτιά πετούν αμέσως νέα άφθονα βλαστάρια κι έτσι προστατεύονται τα εδάφη από τη διάβρωση της βροχής.

Στην αρχαιότητα την κουμαριά την χρησιμοποιούσαν για τις αιμοστατικές της ιδιότητες.

Ο φλοιός της κουμαριάς περιέχει δεψικές ουσίες και αρβουτίνη, ενώ τα φύλλα περιέχουν κουμαρίνη και οι καρποί πηκτίνες.

Τα φύλλα της Κουμαριάς, μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τις φλεγμονές του εντέρου, των νεφρών και της ουροδόχου κύστης. Έχουν αντισηπτικές, διουρητικές, αντιφλεγμονώδεις, στυπτικές και αιμοστατικές ιδιότητες.

Τα ώριμα κούμαρα συνιστώνται σε περιπτώσεις δυσκοιλιότητας και αεροφαγίας.

Αφέψημα από φύλλα κουμαριάς χρησιμοποιείται σε φλεγμονές και άλλες παθήσεις των ουροφόρων οδών (κυστίτιδα, ουρηθρίτιδα, ενούρηση, δυσουρία κ.α.), σε αιματουρίες και αιμορραγίες της μήτρας. Βράζουμε δυο γραμμάρια φύλλα σε 100 ml νερού. Δύο- τρία φλυτζάνια την ημέρα, βοηθούν και αυξάνουν και τη διούρηση.

Για εξασθενισμένους οργανισμούς, διαλύουμε ώριμα κούμαρα σε κρασί χωρίς συντηρητικά και προσθέτουμε 1 φλιτζάνι νερό στο οποίο έχουμε βράσει κανέλα και ζάχαρη.

Τα κούμαρα τρώγονται, αλλά χρησιμοποιούνται και για την παρασκευή ποτών και οινοπνεύματος.

Από κούμαρα φτιάχνεται δυνατό ρακί, ενώ στην Ευρώπη παρασκευάζουν κρασί, κονιάκ και ένα ηδύποτο γνωστό ως κουμαρόκρεμα (creme d’ arbouse) που διευκολύνει την πέψη.

Το ρακί από κούμαρα, που φτιάχνεται στην περιοχή του Πλαταμώνα ανακατεμένο με ζάχαρη και κανέλα, χρησιμοποιείται σε γρίπη ως ρόφημα ή σε εντριβή και ανακουφίζει από τον πυρετό.

Ολόκληρο το φυτό έχει ωραία εμφάνιση, το ξύλο του χρησιμοποιείται στην ξυλουργικά και για την παραγωγή ξυλοκάρβουνου.

Επίσης, το μέλι από άνθος κουμαριάς βοηθάει στη μείωση της χοληστερίνης, στις κεφαλαλγίες και τον στομαχόπονο (Διοσκουρίδης).

Τελειώνοντας, η κουμαριά είναι ένα πολύ ενδιαφέρον, αλλά και όμορφο φυτό που στολίζει με το εντυπωσιακό χρώμα της και τους λαμπερούς καρπούς της το σπίτι μας και μας θυμίζει τα Χριστούγεννα και το χειμώνα!Στη χώρα μας συναντώνται δύο είδη: η Κουμαριά (Arbutus unedo) και η Aγριοκουμαριά ή Ελαφοκουμαριά (Arbutus andrachne).

Πολύ καλό μελισσοκομικό φυτό, μας δίνει νέκταρ και γύρη, ανθίζει μέσα Οκτωβρίου και έχει την εξής μοναδικότητα στην Ελληνική φύση: έχει ταυτόχρονα μπουμπούκια, άνθη και ώριμα φρούτα.

Αν ο καιρός το επιτρέψει μέχρι και τον Δεκέμβριο τα μελίσσια που έχουμε κοντά στις κουμαριές κτίζουν κεριά, γεμίζουν πατώματα με μέλια (έστω και πικρά), κουβαλάνε γύρες, αυξάνουν πληθυσμό, επεκτείνουν γόνους, ξεχειμωνιάζουν χορτάτα και βγάζουν δυνατά, μεγάλα και υγιή μελίσσια για ανοιξιάτικη παραγωγή.

Το μέλι της κουμαριάς, έχει χρώμα σκούρο κίτρινο, το ιξώδες του είναι μέτριο, γεύση πικρή και γι’αυτό έχει και μικρή εμπορική αξία. Τα τελευταία χρόνια που υπάρχει ενημέρωση του αγοραστικού κοινού όλο και περισσότεροι καταναλωτές το ζητάνε για δοκιμή και κατανάλωση.

Οι μελισσοκόμοι το αφήνουν στις κυψέλες να το φάνε τα μελίσσια τους για ξεχειμώνιασμα. Τα άνθη της κουμαριάς έχουν χρώμα λευκό προς το κρεμ, είναι σε ταξιανθία σαν τσαμπί και έχουν το σχήμα καμπανούλας έτσι η βροχή δεν τα επηρεάζει καθόλου.

Ο Iπποκράτης χρησιμοποιούσε τα κούμαρα για την αντιμετώπιση της θρομβοφλεβίτιδας. Πριν από 60 χρόνια απομονώθηκαν από τα κούμαρα οι πρώτες κουμαρίνες, τα σημερινά αντιπηκτικά που δίνονται σε θρομβώσεις. Τα φύλλα και ο τραχύς φλοιός της κουμαριάς χρησιμοποιούνται ιδιαίτερα στη φαρμακευτική και στη Βαφική.
Στην αρχαιότητα, επίσης, την κουμαριά την χρησιμοποιούσαν για τις αιμοστατικές της ιδιότητες.
Ο φλοιός της κουμαριάς περιέχει δεψικές ουσίες και αρβουτίνη, ενώ τα φύλλα περιέχουν κουμαρίνη και οι καρποί πηκτίνες.
Τα φύλλα της Κουμαριάς, μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τις φλεγμονές του εντέρου, των νεφρών και της ουροδόχου κύστης. Έχουν αντισηπτικές, διουρητικές, αντιφλεγμονώδεις, στυπτικές και αιμοστατικές ιδιότητες.
Τα ώριμα κούμαρα συνιστώνται σε περιπτώσεις δυσκοιλιότητας και αεροφαγίας.
Αφέψημα από φύλλα κουμαριάς χρησιμοποιείται σε φλεγμονές και άλλες παθήσεις των ουροφόρων οδών (κυστίτιδα, ουρηθρίτιδα, ενούρηση, δυσουρία κ.α.), σε αιματουρίες και αιμορραγίες της μήτρας. Βράζουμε δυο γραμμάρια φύλλα σε 100 ml νερού. Δύο- τρία φλυτζάνια την ημέρα, βοηθούν και αυξάνουν και τη διούρηση.
Για εξασθενισμένους οργανισμούς, διαλύουμε ώριμα κούμαρα σε κρασί χωρίς συντηρητικά και προσθέτουμε 1 φλιτζάνι νερό στο οποίο έχουμε βράσει κανέλα και ζάχαρη.14657507_1218582621537743_2712050219206943336_n

ΓΑΛΑΖΙΟ ΑΓΚΑΘΙ, ΓΑΛΑΖΟΥΛΑ

Ερύγγιο το κρητικό (Eryngium creticum) γνωστό και με το όνομα Σφαλάγκαθο ή  Μοσχάγκαθο ή  Γαλαζούλα ή Γαλαζάγκαθο.

Ερύγγιο το κρητικό (Eryngium creticum)

Ερύγγιο το κρητικό (Eryngium creticum)

Το κρητικό Ερύγγιο, προέρχονται από τη νοτιοανατολική Ευρώπη, Δυτική Ασία και την Αίγυπτο. Συναντάται στα Βαλκάνια και το Αιγαίο. Μπορεί να φτάσει σε ύψος τα 0,6 μ. και πλάτος μέχρι λίγα μέτρα. Το καλύτερο ενδιαίτημά του είναι άγονες και  βραχώδεις περιοχές, συνήθως σε ξηρά εδάφη. Τα φύλλα του είναι δερματώδη, αρκετά λεπτότερα από άλλα ερύγγια. Τα άνθη είναι ερμαφρόδιτα (έχουν και αρσενικά και θηλυκά όργανα) και γονιμοποιούνται από μέλισσες, μύγες και σκαθάρια. Το γαλάζιο αγκάθι ή γαλαζούλα δίνει ωραίο σε γεύση νέκταρ και γύρη  και διάφανο μέλι. Την ίδια χρονιά που φυτεύτηκε θα ανθίσει αφειδώς. Τα λουλούδια του φέρονται πάνω σε ένα πολύ πυκνό κουβάρι βλαστών. Οι κρητικοί το μαζεύουν για τους τρυφερούς βλαστούς του μαζί με άλλα χόρτα και τα λαχανεύουν. Επίσης, μπορεί να φυτευτεί και στον κήπο μας, αλλά απαιτεί καλά στραγγιζόμενο χώμα και ηλιόλουστη θέση. Προτιμά ένα ελαφρύ αμμώδες έδαφος, αλλά ανέχεται τους περισσότερους τύπους εδάφους, συμπεριλαμβανομένων και των φτωχών σε ασβέστιο χαλίκια.

ΜΕΛΙΣΣΑ ΣΕ ΓΑΛΑΖΟΥΛΑ

ΜΕΛΙΣΣΑ ΣΕ ΓΑΛΑΖΟΥΛΑ

ΘΡΟΥΜΠΙ ή ΘΡΙΜΠΑ

untitled

Πολυετής θάμνος που φύεται κυρίως στην Κρήτη. Ανθίζει μέσα Μαΐου έως μέσα Ιουνίου. Δίνει νέκταρ και γύρη υψηλής αξίας. Επηρεάζεται από τις ξηροθερμικές  συνθήκες. Είναι πολύ σημαντικό μελισσοκομικό φυτό γιατί καλύπτει το κενό του Μαΐου και προετοιμάζει τα μελίσσια για την ανθοφορία του θυμαριού που ακολουθεί. Αν και παράγεται σε μικρές ποσότητες, το μέλι του είναι εφάμιλλο του θυμαριού.

Ο μύθος λέει… Πως έχει συνδεθεί με τη λατρεία του Θρυμβαίου Απόλλωνα, το ιερό του οποίου βρίσκονταν στην πόλη Θύμβρα, πολύ κοντά στην Τροία.

Ιδιότητες:

Ο Ιπποκράτης το συνιστά στην αντιμετώπιση των πνευμονικών αποστημάτων και των “γυναικείων παθήσεων” (δυσμηνόρροιας). Το αφέψημά του θεωρείται αντιεμετικό, καταπολεμά τον πονόλαιμο και με γαργάρες επουλώνει τις πληγές του λάρυγγα και του στόματος. Θεωρείται, επίσης, εξεραιτικά τονωτικό, χαλαρωτικό και αναζωογονητικό, αν δυνατό αφέψημά του προστεθεί στο λουτρό. Κάποτε μάλιστα η εκτίμηση για την τονωτική του ιδιότητα ήταν τόση που απαγορεύτηκε στους καλόγηρους να το χρησιμοποιούν και να το καλλιεργούν…! Ο Διοσκουρίδης αναφέρει τη χρήση του στην παρασκευή του “θύμβριτου οίνου”, κρασιού που αρωμάτιζαν με κλαδιά από το φυτό της θρούμπας, χρήση που έχει επιβιώσει μέχρι τις μέρες μας.

Ο ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΕΛΙΣΣΕΣ

ασφόδελος
Στις ημέρες  του Ιανουαρίου, τις αλκυονίδες ημέρες, επιλέγουν και τα μελίσσια μας προκειμένου να ρίξουν τους πρώτους γόνους τους. Γι αυτό όσοι  μελισσοκόμοι δεν έχουν κάνει ακόμα θεραπεία για την Βαρρόα, ο Ιανο…υάριος είναι η τελευταία τους ευκαιρία, αν θέλουν να ελέγξουν αποτελεσματικά την βαρρόα στα μελίσσια τους. Τα μελίσσια δεν έχουν πρόβλημα από το κρύο ακόμα και σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, αυτό που χρειάζονται είναι τροφή, όσο έχουν τροφές στην κυψέλη καταναλώνουν τροφή και παράγουν ενέργεια και ζέστη που τους επιτρέπει να επιβιώνουν. Αν μείνουν από τροφή, σε μια δυο ημέρες το μελίσσι θα χαθεί! Άρα λοιπόν πρέπει να  φροντίζουμε να έχουν τροφή συνεχώς τα μελίσσια σας, με ζυμάρια, που τους εξασφαλίζουν περίπου ένα μήνα τροφή. Ένα μελίσσι  καταναλώνει 80 με 100 γρ τροφή την ημέρα. Τώρα, αν το χιόνι κλείσει εντελώς τις εισόδους από τα μελίσσια , δεν υπάρχει άμεσος κίνδυνος , γιατί ακόμα κι έτσι αν τα μελίσσια έχουν τροφή, μπορούν να αντέξουν αρκετά. Κατά τον Ιανουάριο δεν πρέπει να δίνουμε σιρόπι στα μελίσσια μας γιατί με το σιρόπι ξεγελιέται η βασίλισσα και γεννάει πολλούς γόνους, κι αν μετά βάλει κρύο το μελίσσι δεν μπορεί να καλύψει και να ζεστάνει όλους αυτούς τους γόνους, και τότε αυτός ο γόνος που δεν καλύπτεται ψοφάει και είναι εστία μόλυνσης.
Από ανθοφορίες έχουμε  την Αμυγδαλιά, που ανθίζει και δίνει το ερέθισμα στα μελίσσια να ρίξουν τους πρώτους γόνους, ακολουθεί ο ασφόδελος και πολλά ακόμα άνθη της εποχής. Οι μελισσοκόμοι έχουν ακόμα χρόνο να ετοιμάσουν τον μελισσοκομικό τους εξοπλισμό εν όψη της άνοιξης, όπως προετοιμασία κυψελών και πατωμάτων, συρμάτωμα πλαισίων και άλλα πολλά!
αμυγδαλιά