ΓΑΛΑΖΙΟ ΑΓΚΑΘΙ, ΓΑΛΑΖΟΥΛΑ

Ερύγγιο το κρητικό (Eryngium creticum) γνωστό και με το όνομα Σφαλάγκαθο ή  Μοσχάγκαθο ή  Γαλαζούλα ή Γαλαζάγκαθο.

Ερύγγιο το κρητικό (Eryngium creticum)

Ερύγγιο το κρητικό (Eryngium creticum)

Το κρητικό Ερύγγιο, προέρχονται από τη νοτιοανατολική Ευρώπη, Δυτική Ασία και την Αίγυπτο. Συναντάται στα Βαλκάνια και το Αιγαίο. Μπορεί να φτάσει σε ύψος τα 0,6 μ. και πλάτος μέχρι λίγα μέτρα. Το καλύτερο ενδιαίτημά του είναι άγονες και  βραχώδεις περιοχές, συνήθως σε ξηρά εδάφη. Τα φύλλα του είναι δερματώδη, αρκετά λεπτότερα από άλλα ερύγγια. Τα άνθη είναι ερμαφρόδιτα (έχουν και αρσενικά και θηλυκά όργανα) και γονιμοποιούνται από μέλισσες, μύγες και σκαθάρια. Το γαλάζιο αγκάθι ή γαλαζούλα δίνει ωραίο σε γεύση νέκταρ και γύρη  και διάφανο μέλι. Την ίδια χρονιά που φυτεύτηκε θα ανθίσει αφειδώς. Τα λουλούδια του φέρονται πάνω σε ένα πολύ πυκνό κουβάρι βλαστών. Οι κρητικοί το μαζεύουν για τους τρυφερούς βλαστούς του μαζί με άλλα χόρτα και τα λαχανεύουν. Επίσης, μπορεί να φυτευτεί και στον κήπο μας, αλλά απαιτεί καλά στραγγιζόμενο χώμα και ηλιόλουστη θέση. Προτιμά ένα ελαφρύ αμμώδες έδαφος, αλλά ανέχεται τους περισσότερους τύπους εδάφους, συμπεριλαμβανομένων και των φτωχών σε ασβέστιο χαλίκια.

ΜΕΛΙΣΣΑ ΣΕ ΓΑΛΑΖΟΥΛΑ

ΜΕΛΙΣΣΑ ΣΕ ΓΑΛΑΖΟΥΛΑ

Advertisements

Μαντζουράνα

Γνωστή και ως «αείφυλλος αμάραγκος» του Θεόφραστου ή «σαμψύχιο» του Διοσκουρίδη. Oι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι η θεά Αφροδίτη χρησιμοποιούσε το άρωμα της μαντζουράνας, γι’ αυτό και στις γαμήλιες τελετές στεφάνωναν τα νεαρά ζευγάρια με τα άνθη της. Οι Αιγύπτιοι και οι Άραβες χρησιμοποιούσαν το αφέψημά της για τονωτικά μπάνια. Οι Σύριοι έφτιαχναν μεθυστικό άρωμα με τα άνθη και τα φύλλα της.

Αυτοφυές της Μεσογείου και της Ν. Ευρώπης. Αυτοφυές επίσης το συναντούμε στην Κύπρο.

Είναι πολυετές φυτό. Έχει βλαστό λεπτό, σκληρό, τετραγωνικό, πολύκλαδο, κοκκινωπό, τριχωτό ή σχεδόν λείο, ύψους 20-40 εκατ., φύλλα μικρά, αυγοειδή, μαλακά και άνθη μικρά, ασπροπράσινα, σε σφαιρικές φόβες.
Είναι φυτό αρωματικό, φαρμακευτικό,  και μελισσοτροφικό. Το υπέργειο τμήμα περιέχει αιθέριο έλαιο κατάλληλο για την φαρμακοποιία και την αρωματοποιία.

Η υψηλή περιεκτικότητα σε θυμόλη της προσδίδει αντισηπτικές ιδιότητες. Το αφέψημά της αντιμετωπίζει το κρυολόγημα, έχει ηρεμιστική επίδραση και ανακουφίζει από τον πόνο στο στομάχι. Επίσης, είναι αποτελεσματικό στη ναυτία.

Ιδανικό για αρωματικό στο ξίδι ή το λάδι. Το εκχύλισμά της μπορεί να προστεθεί στο νερό του μπάνιου και να εξασφαλίσει χαλάρωση και καλή διάθεση. Οταν χρησιμοποιείται στη μαγειρική τα φύλλα κόβονται πριν το φυτό ανθίσει γιατί αλλιώς σε μεγαλύτερη δόση μπορεί να πικρίσει. Εκτός όμως από την αισθητική και τη γαστρονομία, τα πράσινα κλαδάκια με τα μικρά άσπρα άνθη της μαντζουράνας μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε αποξηραμένες και φρέσκες συνθέσεις.

matzourana2

ΘΡΟΥΜΠΙ ή ΘΡΙΜΠΑ

untitled

Πολυετής θάμνος που φύεται κυρίως στην Κρήτη. Ανθίζει μέσα Μαΐου έως μέσα Ιουνίου. Δίνει νέκταρ και γύρη υψηλής αξίας. Επηρεάζεται από τις ξηροθερμικές  συνθήκες. Είναι πολύ σημαντικό μελισσοκομικό φυτό γιατί καλύπτει το κενό του Μαΐου και προετοιμάζει τα μελίσσια για την ανθοφορία του θυμαριού που ακολουθεί. Αν και παράγεται σε μικρές ποσότητες, το μέλι του είναι εφάμιλλο του θυμαριού.

Ο μύθος λέει… Πως έχει συνδεθεί με τη λατρεία του Θρυμβαίου Απόλλωνα, το ιερό του οποίου βρίσκονταν στην πόλη Θύμβρα, πολύ κοντά στην Τροία.

Ιδιότητες:

Ο Ιπποκράτης το συνιστά στην αντιμετώπιση των πνευμονικών αποστημάτων και των “γυναικείων παθήσεων” (δυσμηνόρροιας). Το αφέψημά του θεωρείται αντιεμετικό, καταπολεμά τον πονόλαιμο και με γαργάρες επουλώνει τις πληγές του λάρυγγα και του στόματος. Θεωρείται, επίσης, εξεραιτικά τονωτικό, χαλαρωτικό και αναζωογονητικό, αν δυνατό αφέψημά του προστεθεί στο λουτρό. Κάποτε μάλιστα η εκτίμηση για την τονωτική του ιδιότητα ήταν τόση που απαγορεύτηκε στους καλόγηρους να το χρησιμοποιούν και να το καλλιεργούν…! Ο Διοσκουρίδης αναφέρει τη χρήση του στην παρασκευή του “θύμβριτου οίνου”, κρασιού που αρωμάτιζαν με κλαδιά από το φυτό της θρούμπας, χρήση που έχει επιβιώσει μέχρι τις μέρες μας.

ΦΑΣΚΟΜΗΛΟ

Η φασκομηλιά είναι φυτό δικότυλο της οικογένειας Labiatae (Χειλανθών) (τάξης Lamiales).

Στο γένος Salvia sp υπάγονται περίπου 900 είδη κατεσπαρμένα στις εύκρατες και θερμές περιοχές της γης, είναι πολυετείς ή μονοετείς πόες φρυγανώδεις ή θαμνώδεις κατά το πλείστον αρωματικές. Στην Ελλάδα έχουν εντοπισθεί 23 είδη Σάλβια. Αειθαλής θάμνος με γκρίζα αρωματικά φύλλα και μοβ άνθη. Αναπτύσσεται σε άγονα, ξηρά, αρωματικά ή αλκαλικά εδάφη. Προσαρμόζεται σε εδάφη με καλή αποστράγγιση. Ανθίζει από το Μάρτιο μέχρι τον Ιούλιο σε υψόμετρο από 0-1500 m. Στις μέλισσες προσφέρει νέκταρ και γύρη.

Aπό την εποχή του Διοσκουρίδη, του Θεόφραστου και του Ιπποκράτη  συνδράμει με τις φαρμακευτικές του ιδιότητες στην καλή υγεία. Δεν είναι τυχαία η επίσημη λατίνική  ονομασία salvia officinalis , ελελίφασκος ο φαρμακευτικός , όπου το salvia προέρχεται από το ρήμα salvare που σημαίνει θεραπεύω, σώζω ζωές. Το φυτό της αθανασίας λοιπόν σίγουρα θα βοηθήσει στην μακροζωία των σμηνών μας καθώς και θα μας δώσει ένα εκλεκτό μέλι με  χαρακτηριστικό άρωμα.

Το φασκόμηλο έχει αντιβακτηριακή, μυκητοστατική, ιοστατική, στυπτική δράση, βλεννολυτική και επίσης εμποδίζει την μεγάλη εφίδρωση. Σε πειράματα σε ζώα έχει αντιυπερτασική και χολαγωγό δράση. Δρα στο Κ.Ν.Σ. και είναι σπασμολυτικός παράγων. Αντιδιαβητική δράση που έχει αναφερθεί σε μελέτες δεν έχει ακόμα επιβεβαιωθεί.

Το αιθέριο έλαιο έχει : βακτηριοκτόνες, μυκητοστατικές και ιοστατικές ιδιότητες.

http://beesplants.blogspot.gr/2012/11/salvia-officinalis.html

http://www.iama.gr/ethno/faskomilo/Papakonstantinou.pdf

ΑΓΡΙΟ ΦΑΣΚΟΜΗΛΟ

ΑΓΡΙΟ ΦΑΣΚΟΜΗΛΟ

ΠΑΠΑΡΟΥΝΑ

Το πιο σημαντικό είδος του γένους είναι η Μήκων η υπνοφόρος (Papaver somniferum) γνωστή με τις ονομασίες παπαρούνα και αφιόνι. Είναι ιθαγενές της Ελλάδας, ετήσιο φυτό που ανθίζει την άνοιξη. Τα φύλλα της είναι οδοντωτά ασημοπράσινα και τα άνθη της είναι πλατιά κυανοπορφυρά. Το φυτό καλλιεργείται για τους καρπούς του που από το χυμό τους λαμβάνεται το όπιο και για τα σπόρια του, που δεν έχουν υπνωτικές ιδιότητες, και χρησιμοποιούνται ως μπαχαρικό και ζωοτροφή. Αυτό το είδος παπαρούνας είναι γνωστό από την αρχαιότητα και τα σπόρια της τα χρησιμοποιούσαν ως μπαχαρικό από τα αρχαία χρόνια. Τέτοια σπόρια βρέθηκαν σε ανασκαφές που έγιναν σε παραλίμνιους οικισμούς στην Ελβετία.

Άλλες ποικιλίες καλλιεργούνται για τα πολύχρωμα άνθη τους και είναι καλλωπιστικά φυτά σε κήπους και πάρκα.

Πάντως το πιο γνωστό είδος στην Ελλάδα είναι η κοινή παπαρούνα των αγρών, επιστημονική ονομασία Μήκων η ροιάς (Papaver rhoeas), μικρό λουλούδι με κόκκινα άνθη μαύρα στη βάση τους, που ανθίζουν την άνοιξη, δίνοντας μαζί με τις μαργαρίτες ένα χαρακτηριστικό χρώμα στην Ελληνική ύπαιθρο.

Η μέλισσα που βλέπει το υπεριώδης φως, βλέπει την παπαρούνα σαν υπεριώδες λουλούδι .Η παπαρούνα ανθίζει από Απρίλιο μέχρι και μέσα Ιουλίου, αν έχουμε βροχερό Μάιο. Είναι από τα λίγα φυτά που βρίσκονται στην Ελληνική φύση με το μοναδικό μελισσοκόκκινο χρώμα στα πέταλα της. Είναι καθαρά γυρεοδοτικό φυτό και δίνει μόνον καλής ποιότητας γύρη. Όταν οι μέλισσες κάνουν συλλογή γύρης από παπαρούνες, μαυρίζουν τα κελιά από τις κηρήθρες των κυψελών. Γεννιέται η απορία σε πολλούς, πώς η μέλισσα πάει στην παπαρούνα και παίρνει γύρη αφού δεν βλέπει το κόκκινο χρώμα από την φύση της. Οι ακτίνες του ήλιου που αντανακλώνται στα πέταλα της παπαρούνας είναι ορατές από το ανθρώπινο μάτι, οι υπεριώδες ακτίνες που επίσης αντανακλώνται είναι ορατές μόνον από τα μάτια της μέλισσας γιατί βλέπει το υπεριώδης φως. Έτσι η αντίληψη ότι η παπαρούνα φαίνεται μαύρη και δεν μπορούν οι μέλισσες να αντιληφθούν το χρώμα της δεν είναι σωστή. Απλά αντιλαμβάνεται την παπαρούνα ως υπεριώδες λουλούδι!

ΠΗΓΗ

http://melissomania.gr/

http://el.wikipedia.org/

ΜΕΛΙΣΣΑ ΣΕ ΠΑΠΑΡΟΥΝΑ

ΜΕΛΙΣΣΑ ΣΕ ΠΑΠΑΡΟΥΝΑ

ΑΓΡΙΑ ΛΕΒΑΝΤΑ

Η κεραλοιφή που φτιάχνουμε για κρυολόγημα και μυϊκούς πόνους, είναι ένας μοναδικός συνδυασμός της λεβάντας με τον ευκάλυπτο!

Η κεραλοιφή που φτιάχνουμε για κρυολόγημα και μυϊκούς πόνους, είναι ένας μοναδικός συνδυασμός της λεβάντας με τον ευκάλυπτο!

H Λεβαντα θεωρείται κατά γενική παραδοχή ένα απο 20 σηματικότερα θεραπευτικά βότανα.
Γνωστή στην Ελλάδα και ως Λαμπρη ή Χαμολιβανο ήταν γνωστή στην αρχαία Αίγυπτο και χρησιμοποιήθηκε στην αρωματοποιεία της εποχής. Στην αρχαία Ελλάδα, ο Θεόφραστος αναφέρθηκε στις θεραπευτικές ιδιότητες του αρώματος της. Ο Διοσκουρίδης στο διάσημο του σύγραμμα De Materia Medica αναφέρει πως η κατανάλωση Λεβάντας βοηθάει στην ανακούφιση από τη δυσπεψία, τους πονοκεφάλους και τον ερεθισμό του λαιμού. Ταυτόχρονα ο Διοσκουρίδης τη θεωρούσε κατάλληλη (εξωτερική χρήση) για την περιποίηση πληγών και δερματικών παθήσεων. Οι Ρωμαίοι στρατιώτες έπαιρναν Λεβαντα στις εκστρατείες για να περιποιούνται τραύματα και την άπλωναν σε δωμάτια ασθενών για να «καθαρίζουν» τον αέρα. Η Λεβαντα «ξεχάστηκε» κατά τις αρχές του Μεσαίωνα, αλλά τα Μοναστήρια φύλαξαν τη γνώση για τις ιδιότητες της. Η χρήση της Λεβάντας «αναβίωσε» την εποχή της Βασιλείας του Ερρίκου του 8ου και από τότε έγινε σταδιακά ένα από τα πιο αγαπημένα βότανα στην Ευρώπη. Σήμερα τη βρίσκουμε σε πάρα πολλούς κήπους και έχει αμέτρητες χρήσεις.

Στη σύγχρονη βοτανοθεραπεία, τα αποξηραμένα άνθη Λεβαντας χρησιμοποιούνται κυρίως για τη μείωση του άγχους και της υπερέντασης. Η Λεβαντα γενικά θεωρείται πως έχει ηρεμιστικές ιδιότητες και για αυτό το λόγο μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σε περιπτώσεις μελαγχολίας και ήπιας κατάθλιψης. Το εκχύλισμα της θεωρείται από πολλούς βοτανοθεραπευτές κατάλληλο για την αντιμετώπιση των νευρικών πονοκεφάλων και της αϋπνίας. Ένα απλό εκχύλισμα Λεβαντας όταν χρησιμοποιηθεί σε κομπρέσα και τοποθετηθεί στο μέτωπο, θεωρείται πως βοηθάει στην ανακούφιση από τις ημικρανίες, την υπερένταση, την κούραση, και την επίδραση της έντονης κατανάλωσης αλκοόλ (hangover). Θεωρείται επίσης από κάποιους ερευνητές πως είναι υποτασική – ένα φλυτζάνι Λεβάντας πριν τον ύπνο λέγεται πως «ρίχνει» τη πίεση και μειώνει τη ταχυπαλμία κατά τη διάρκεια της νύχτας.

Η Λεβαντα υποστηρίζεται πως έχει ισχυρή αντιμικροβιακή δράση και για αυτό το λόγο θεωρείται ιδανική για την επούλωση μικρών πληγών, κοψιμάτων κ.ο.κ., ενώ ταυτόχρονα είναι κατάλληλη για τον «καθαρισμό» του δέρματος σε περιπτώσεις ακμής, εκζεμάτων και δερματοπαθειών. Παραδοσιακά χρησιμοποιείται κατά των θωρακικών λοιμώξεων όπως είναι ο βήχας, το άσθμα και η βρογχίτιδα και σε περιπτώσεις κρυολογημάτων ή γρίπης – με τη μορφή εισπνοών.

Η αντιβακτηριακή και αντισηπτική της δράση, θεωρείται πως της χαρίζει ανθελμινθικές ιδιότητες – μπορεί δηλαδή να χρησιμοποιηθεί για την καταπολέμηση των παρασίτων στα έντερα. Το αιθέριο έλαιο Λεβαντας όταν χρησιμοποιείται σε μασάζ χαλαρώνει τους μύες και ανακουφίζει από τους νευραλγικούς και ρευματικούς πόνους.

 

ΜΕΛΙΣΣΑ ΣΕ ΛΕΒΑΝΤΑ

ΜΕΛΙΣΣΑ ΣΕ ΛΕΒΑΝΤΑ