Άγρια Μαργαρίτα (Anthemis chia)

Οι μαργαρίτες είναι από τα πολλά αγριολούλουδα της χώρας μας . Το ελληνικό τους όνομα είναι ‘’ανθέμιδες’’, ενώ η λέξη ‘’μαργαρίτα’’ έχει λατινογενή προέλευση.

Οι ανθέμιδες ή μαργαρίτες φυτρώνουν σχεδόν παντού και ανθίζουν για μεγάλο διάστημα του χρόνου. Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν αφιερώσει την ανθέμιδα στη θεά Άρτεμη και τη θεωρούσαν θεραπευτικό μέσο για γυναικεία προβλήματα. Χρησιμοποιείται στη φαρμακευτική κατά των νευρικών διεγέρσεων και της βρογχικής καταρροής. Το αφέψημά της κάνει καλό στο στομάχι και στα εντερικά προβλήματα, ενώ τα φύλλα της αν μασηθούν καταπραΰνουν τον πονόδοντο. Επίσης, από φυτά αυτού του γένους παίρνονται και κάποιες ουσίες, οι πυρεθρίνες που χρησιμοποιούνται ως φυτικής προέλευσης εντομο-απωθητικά, καθώς έχουν μικρή τοξική δράση στα ζώα και στον άνθρωπο. Οι μαργαρίτες, ως χορταρικά –τα βλαστάρια τους-, είναι δημοφιλείς στην κινεζική, ιαπωνική και κορεατική παραδοσιακή κουζίνα σε σούπες και μαγειρευτά φαγητά. Στην Κρήτη, μια ποικιλία του είδους που ονομάζεται ‘’μαντιλίδα’’, τρώγεται .

Άγρια μαργαρίτα (Anthemis chia). Είναι φυτό μονοετές, διετές ή πολυετές που φτάνει τα 5-40 εκ. σε ύψος και είναι αραιά χνουδωτό. Τα φύλλα τους είναι κατ’ εναλλαγή, με βαθιές εγκοπές, πτεροσχιδή ή δις πτεροσχιδή, ενώ τα άνθη τους σχηματίζουν ταξιανθίες (κεφάλια). Συνήθως, έχουν λευκά περιφερειακά και κίτρινα δισκοειδή ανθίδια. Φέρουν πολλούς βλαστούς που είναι απλοί ή διακλαδιζόμενοι, όρθιοι ή ανερχόμενοι. Κεφάλια μέχρι 45 χιλ. με γλωσσοειδή ανθίδια λευκά και σωληνοειδή κίτρινα. Ανθίζει από Φεβρουάριο- Απρίλιο.

Το γένος Anthemis περιλαμβάνει περισσότερα από 100 είδη, ιθαγενή των εύκρατων περιοχών της Ευρώπης και της Ασίας, που ευδοκιμούν σε ηλιόλουστες τοποθεσίες. Από αυτά, τα 22 συναντώνται στην ελληνική χλωρίδα, με 4 είδη να έχουν τη μεγαλύτερη εξάπλωση. Το Anthemis chia είναι διαδεδομένο είδος σε ολόκληρη την Ελλάδα .

Είναι και μελισσοκομικό, τώρα έχει ανθίσει στην ορεινή Κρήτη και οι μέλισσες το δουλεύουν!1

Η φωτογραφία είναι από τον μελισσόκηπό μας.

Advertisements

ΚΟΥΜΑΡΙΑ

Στη χώρα μας συναντώνται δύο είδη η Kουμαριά (Arbutus unedo) και η Aγριοκουμαριά ή Eλαφοκουμαριά (Arbutus andrachne). Aνήκουν στην οικογένεια Ericaceae, (Eρικίδες) στην οποία υπάγονται τα ρείκια και άλλα συγγενή φυτά.

Oι καρποί της Kουμαριάς (Arbutus unedo) είναι γευστικότατοι, εξ ου και το όνομα unedo που σημαίνει «τρώγω ένα-ένα» για να νιώθει κανείς την ωραία γεύση στον ουρανίσκο του.

Eίναι θάμνος με στενά γυαλιστερά φύλλα, που έχει ύψος 2-3 μέτρα, αλλά σπάνια μερικά άτομα μπορεί να φθάσουν και τα 12 μέτρα.

Tο δεύτερο είδος η Aγριοκουμαριά ή Eλαφοκουμαριά γίνεται αρκετά ψηλός θάμνος με αραιά κλαριά και φύλλα κάπως φαρδύτερα. O κορμός του είναι λείος και έχει χρώμα κοκκινωπό. Tο όνομα andrachne προέρχεται από το αρχαίο Aνδράχνη.

Oι κουμαριές είναι από τα καλύτερα φυτά για την προστασία του εδάφους από τη διάβρωση. Δείχνουν προτίμηση στα μη ασβεστούχα, όξινα εδάφη.

Tα κούμαρα ωριμάζουν ένα περίπου χρόνο μετά την ανθοφορία τους. Έτσι μπορούμε να δούμε πάνω στο δέντρο την ίδια στιγμή καρπούς, αλλά και λουλούδια.

Oι κουμαριές είναι φυτά που αντέχουν στις πυρκαγιές. Mετά τη φωτιά πετούν αμέσως νέα άφθονα βλαστάρια κι έτσι προστατεύονται τα εδάφη από τη διάβρωση της βροχής.

Στην αρχαιότητα την κουμαριά την χρησιμοποιούσαν για τις αιμοστατικές της ιδιότητες.

Ο φλοιός της κουμαριάς περιέχει δεψικές ουσίες και αρβουτίνη, ενώ τα φύλλα περιέχουν κουμαρίνη και οι καρποί πηκτίνες.

Τα φύλλα της Κουμαριάς, μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τις φλεγμονές του εντέρου, των νεφρών και της ουροδόχου κύστης. Έχουν αντισηπτικές, διουρητικές, αντιφλεγμονώδεις, στυπτικές και αιμοστατικές ιδιότητες.

Τα ώριμα κούμαρα συνιστώνται σε περιπτώσεις δυσκοιλιότητας και αεροφαγίας.

Αφέψημα από φύλλα κουμαριάς χρησιμοποιείται σε φλεγμονές και άλλες παθήσεις των ουροφόρων οδών (κυστίτιδα, ουρηθρίτιδα, ενούρηση, δυσουρία κ.α.), σε αιματουρίες και αιμορραγίες της μήτρας. Βράζουμε δυο γραμμάρια φύλλα σε 100 ml νερού. Δύο- τρία φλυτζάνια την ημέρα, βοηθούν και αυξάνουν και τη διούρηση.

Για εξασθενισμένους οργανισμούς, διαλύουμε ώριμα κούμαρα σε κρασί χωρίς συντηρητικά και προσθέτουμε 1 φλιτζάνι νερό στο οποίο έχουμε βράσει κανέλα και ζάχαρη.

Τα κούμαρα τρώγονται, αλλά χρησιμοποιούνται και για την παρασκευή ποτών και οινοπνεύματος.

Από κούμαρα φτιάχνεται δυνατό ρακί, ενώ στην Ευρώπη παρασκευάζουν κρασί, κονιάκ και ένα ηδύποτο γνωστό ως κουμαρόκρεμα (creme d’ arbouse) που διευκολύνει την πέψη.

Το ρακί από κούμαρα, που φτιάχνεται στην περιοχή του Πλαταμώνα ανακατεμένο με ζάχαρη και κανέλα, χρησιμοποιείται σε γρίπη ως ρόφημα ή σε εντριβή και ανακουφίζει από τον πυρετό.

Ολόκληρο το φυτό έχει ωραία εμφάνιση, το ξύλο του χρησιμοποιείται στην ξυλουργικά και για την παραγωγή ξυλοκάρβουνου.

Επίσης, το μέλι από άνθος κουμαριάς βοηθάει στη μείωση της χοληστερίνης, στις κεφαλαλγίες και τον στομαχόπονο (Διοσκουρίδης).

Τελειώνοντας, η κουμαριά είναι ένα πολύ ενδιαφέρον, αλλά και όμορφο φυτό που στολίζει με το εντυπωσιακό χρώμα της και τους λαμπερούς καρπούς της το σπίτι μας και μας θυμίζει τα Χριστούγεννα και το χειμώνα!Στη χώρα μας συναντώνται δύο είδη: η Κουμαριά (Arbutus unedo) και η Aγριοκουμαριά ή Ελαφοκουμαριά (Arbutus andrachne).

Πολύ καλό μελισσοκομικό φυτό, μας δίνει νέκταρ και γύρη, ανθίζει μέσα Οκτωβρίου και έχει την εξής μοναδικότητα στην Ελληνική φύση: έχει ταυτόχρονα μπουμπούκια, άνθη και ώριμα φρούτα.

Αν ο καιρός το επιτρέψει μέχρι και τον Δεκέμβριο τα μελίσσια που έχουμε κοντά στις κουμαριές κτίζουν κεριά, γεμίζουν πατώματα με μέλια (έστω και πικρά), κουβαλάνε γύρες, αυξάνουν πληθυσμό, επεκτείνουν γόνους, ξεχειμωνιάζουν χορτάτα και βγάζουν δυνατά, μεγάλα και υγιή μελίσσια για ανοιξιάτικη παραγωγή.

Το μέλι της κουμαριάς, έχει χρώμα σκούρο κίτρινο, το ιξώδες του είναι μέτριο, γεύση πικρή και γι’αυτό έχει και μικρή εμπορική αξία. Τα τελευταία χρόνια που υπάρχει ενημέρωση του αγοραστικού κοινού όλο και περισσότεροι καταναλωτές το ζητάνε για δοκιμή και κατανάλωση.

Οι μελισσοκόμοι το αφήνουν στις κυψέλες να το φάνε τα μελίσσια τους για ξεχειμώνιασμα. Τα άνθη της κουμαριάς έχουν χρώμα λευκό προς το κρεμ, είναι σε ταξιανθία σαν τσαμπί και έχουν το σχήμα καμπανούλας έτσι η βροχή δεν τα επηρεάζει καθόλου.

Ο Iπποκράτης χρησιμοποιούσε τα κούμαρα για την αντιμετώπιση της θρομβοφλεβίτιδας. Πριν από 60 χρόνια απομονώθηκαν από τα κούμαρα οι πρώτες κουμαρίνες, τα σημερινά αντιπηκτικά που δίνονται σε θρομβώσεις. Τα φύλλα και ο τραχύς φλοιός της κουμαριάς χρησιμοποιούνται ιδιαίτερα στη φαρμακευτική και στη Βαφική.
Στην αρχαιότητα, επίσης, την κουμαριά την χρησιμοποιούσαν για τις αιμοστατικές της ιδιότητες.
Ο φλοιός της κουμαριάς περιέχει δεψικές ουσίες και αρβουτίνη, ενώ τα φύλλα περιέχουν κουμαρίνη και οι καρποί πηκτίνες.
Τα φύλλα της Κουμαριάς, μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τις φλεγμονές του εντέρου, των νεφρών και της ουροδόχου κύστης. Έχουν αντισηπτικές, διουρητικές, αντιφλεγμονώδεις, στυπτικές και αιμοστατικές ιδιότητες.
Τα ώριμα κούμαρα συνιστώνται σε περιπτώσεις δυσκοιλιότητας και αεροφαγίας.
Αφέψημα από φύλλα κουμαριάς χρησιμοποιείται σε φλεγμονές και άλλες παθήσεις των ουροφόρων οδών (κυστίτιδα, ουρηθρίτιδα, ενούρηση, δυσουρία κ.α.), σε αιματουρίες και αιμορραγίες της μήτρας. Βράζουμε δυο γραμμάρια φύλλα σε 100 ml νερού. Δύο- τρία φλυτζάνια την ημέρα, βοηθούν και αυξάνουν και τη διούρηση.
Για εξασθενισμένους οργανισμούς, διαλύουμε ώριμα κούμαρα σε κρασί χωρίς συντηρητικά και προσθέτουμε 1 φλιτζάνι νερό στο οποίο έχουμε βράσει κανέλα και ζάχαρη.14657507_1218582621537743_2712050219206943336_n

ΜΕΛΙ

Το μέλι μας σε γυάλινα βάζα των 950, 450 και 250 γρ. Μοναδικός συνδυασμός γεύσης, αρώματος αλλά και πλούσιων θρεπτικών συστατικών. Διακρίνεται για την παχυρρευστότητά του και το σκούρο του χρώμα, π…

Source: ΜΕΛΙ

ελίχρυσος…

Περπατώντας στην όμορφη Σύλλαμο, ανακάλυψα αυτό το θαυματουργό φυτό…ευκαιρία να το μάθετε και αύριο που θα πάω θα συλλέξω όση ποσότητα μπορώ για να φτιάξω λάδι…

Το Helichrysum stoechas (Αμάραντο, Ανθονοίδα, Ελίχρυσος ο πολύτιμος) ανήκει στην οικογένεια Asteraceae. Είναι ένα φρυγανώδες φυτό με λευκό, πυκνό χνούδι. Τα φύλλα του είναι κατ’ εναλλαγή, γραμμοειδή ή γραμμοειδή-σπατουλοειδή. Έχει πολλούς βλαστούς, οι οποίοι φτάνουν τα 50 cm ύψος. Η ανθοταξία του λέγεται κεφάλιο έχει κίτρινο χρώμα και σφαιρικό σχήμα. Συνήθως παρατηρούνται πολλά κεφάλια, τα οποία είναι μαζεμένα σε πυκνούς κόρυμβους. Η προέλευση της ονομασίας του φυτού Ελίχρυσος ο πολύτιμος πιθανόν πηγάζει από τις ελληνικές λέξεις ελίσσω -χρυσός ή ήλιος – χρυσός. Είναι γνωστό και ως καλομοιθιά(Θήρα) ,ανθονοίδα(Κρήτη) ,αμάραντος(Λακωνία) ,αθάνατος(Κύθηρα). Έχει δυνατή, ανθώδη οσμή σαν του μελιού λόγω της υψηλής περιεκτικότητάς του σε νερόλη. Η χημική σύσταση της νερόλης: υδροκαρβονικά τερπένια 30%, τερπένια αλκοόλης 40% και εστέρες 10-20%. Αναμειγνύεται πολύ καλά με χαμομήλι, λεβάντα, ροδέλαιο, ιεροβότανο,λάβδανο,γαρύφαλλο και όλα τα κιτροειδή. Θεωρείται κι από τους αρωματοθεραπευτές, ένα από τα κορυφαία αιθέρια έλαια. Όσοι ασχολούνται με τη θεωρία των τσάκρα και την ενεργειακή αρωματοθεραπεία, το κατατάσσουν στις πρώτες θέσεις.

DSC03599.JPGΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Οι βλαστοί οι κορυφές και τα λουλούδια είναι αποφρακτικά και αποχρεμπτικά. Έχουν ακόμη χρησιμοποιηθεί στη θεραπεία του κρυολογήματος. Τα λουλούδια έχουν χρησιμοποιηθεί ως εφιδρωτικά και καθαρτικά. Το αιθέριο έλαιο περιέχει υδρογονάνθρακες, φλαβονοειδή, σεσκιτερπένια, καμφερόλη, κερκετίνη, λουτεολίνη, οξικό εστέρα νερόλης. Έτσι ο ελίχρυσος έχει άριστες επουλωτκές ιδιότητες, επαναφέρει το δέρμα σε πιο υγιή κατάσταση και καθυστερεί τη γήρανση χάρη στην ισχυρότατη κυταρρο-αναπλαστική του δράση.Είναι αντιφλεγμονώδης, αντιλοιμώδης, αιμοστατικός, επουλωτικός, ευστόμαχος, λιπολυτικός. Κατά των δερματικών παθήσεων, επιταχύνει τη θεραπεία δερματίτιδας, εγκαυμάτων, ακμής, έρπητα, πληγών, μωλώπων, εκζεμάτων και φιλτράρει τις υπεριώδεις ακτίνες. Σε σχετικές έρευνες του Polytechnic Institute of Bragança,αποδείχθηκαν οι αντιοξειδωτικές ιδιότητες του φυτού. Η έρευνα ταυτοποίησε δεκαοκτώ διαφορετικές φαινολικές ενώσεις στα ανθισμένα υπέργεια μέρη του φυτού με κυριαρχούσες τις : 3,5-O-dicaffeoylquinic οξύ και μυρικετίνη O-acetylhexoside. Η μυρικετίνη έχει ισχυρή αντιοξειδωτική και καρκινοκατασταλτική δράση. Άλλη έρευνα του Faculty of Pharmacy, Aljabal Algharby University έδειξε ότι το αιθανολικό εκχύλισμα του φυτού παρουσιάζει σημαντική αναλγητική δράση που μπορεί να επενεργει κεντρικά και περιφερικά. Μία ακόμη έρευνα του Departament de Farmacologia, Universitat de València ταυτοποίησε επτά οργανικές ενώσεις στα υπέργεια μέρη του φυτού, οι οποίες εμφανίζουν έντονες αντιμικροβιακές δράσεις Gram-θετικών βακτηρίων.

ΦΑΣΚΟΜΗΛΟ

Η φασκομηλιά είναι φυτό δικότυλο της οικογένειας Labiatae (Χειλανθών) (τάξης Lamiales).

Στο γένος Salvia sp υπάγονται περίπου 900 είδη κατεσπαρμένα στις εύκρατες και θερμές περιοχές της γης, είναι πολυετείς ή μονοετείς πόες φρυγανώδεις ή θαμνώδεις κατά το πλείστον αρωματικές. Στην Ελλάδα έχουν εντοπισθεί 23 είδη Σάλβια. Αειθαλής θάμνος με γκρίζα αρωματικά φύλλα και μοβ άνθη. Αναπτύσσεται σε άγονα, ξηρά, αρωματικά ή αλκαλικά εδάφη. Προσαρμόζεται σε εδάφη με καλή αποστράγγιση. Ανθίζει από το Μάρτιο μέχρι τον Ιούλιο σε υψόμετρο από 0-1500 m. Στις μέλισσες προσφέρει νέκταρ και γύρη.

Aπό την εποχή του Διοσκουρίδη, του Θεόφραστου και του Ιπποκράτη  συνδράμει με τις φαρμακευτικές του ιδιότητες στην καλή υγεία. Δεν είναι τυχαία η επίσημη λατίνική  ονομασία salvia officinalis , ελελίφασκος ο φαρμακευτικός , όπου το salvia προέρχεται από το ρήμα salvare που σημαίνει θεραπεύω, σώζω ζωές. Το φυτό της αθανασίας λοιπόν σίγουρα θα βοηθήσει στην μακροζωία των σμηνών μας καθώς και θα μας δώσει ένα εκλεκτό μέλι με  χαρακτηριστικό άρωμα.

Το φασκόμηλο έχει αντιβακτηριακή, μυκητοστατική, ιοστατική, στυπτική δράση, βλεννολυτική και επίσης εμποδίζει την μεγάλη εφίδρωση. Σε πειράματα σε ζώα έχει αντιυπερτασική και χολαγωγό δράση. Δρα στο Κ.Ν.Σ. και είναι σπασμολυτικός παράγων. Αντιδιαβητική δράση που έχει αναφερθεί σε μελέτες δεν έχει ακόμα επιβεβαιωθεί.

Το αιθέριο έλαιο έχει : βακτηριοκτόνες, μυκητοστατικές και ιοστατικές ιδιότητες.

http://beesplants.blogspot.gr/2012/11/salvia-officinalis.html

http://www.iama.gr/ethno/faskomilo/Papakonstantinou.pdf

ΑΓΡΙΟ ΦΑΣΚΟΜΗΛΟ

ΑΓΡΙΟ ΦΑΣΚΟΜΗΛΟ

ΑΓΡΙΑ ΛΕΒΑΝΤΑ

Η κεραλοιφή που φτιάχνουμε για κρυολόγημα και μυϊκούς πόνους, είναι ένας μοναδικός συνδυασμός της λεβάντας με τον ευκάλυπτο!

Η κεραλοιφή που φτιάχνουμε για κρυολόγημα και μυϊκούς πόνους, είναι ένας μοναδικός συνδυασμός της λεβάντας με τον ευκάλυπτο!

H Λεβαντα θεωρείται κατά γενική παραδοχή ένα απο 20 σηματικότερα θεραπευτικά βότανα.
Γνωστή στην Ελλάδα και ως Λαμπρη ή Χαμολιβανο ήταν γνωστή στην αρχαία Αίγυπτο και χρησιμοποιήθηκε στην αρωματοποιεία της εποχής. Στην αρχαία Ελλάδα, ο Θεόφραστος αναφέρθηκε στις θεραπευτικές ιδιότητες του αρώματος της. Ο Διοσκουρίδης στο διάσημο του σύγραμμα De Materia Medica αναφέρει πως η κατανάλωση Λεβάντας βοηθάει στην ανακούφιση από τη δυσπεψία, τους πονοκεφάλους και τον ερεθισμό του λαιμού. Ταυτόχρονα ο Διοσκουρίδης τη θεωρούσε κατάλληλη (εξωτερική χρήση) για την περιποίηση πληγών και δερματικών παθήσεων. Οι Ρωμαίοι στρατιώτες έπαιρναν Λεβαντα στις εκστρατείες για να περιποιούνται τραύματα και την άπλωναν σε δωμάτια ασθενών για να «καθαρίζουν» τον αέρα. Η Λεβαντα «ξεχάστηκε» κατά τις αρχές του Μεσαίωνα, αλλά τα Μοναστήρια φύλαξαν τη γνώση για τις ιδιότητες της. Η χρήση της Λεβάντας «αναβίωσε» την εποχή της Βασιλείας του Ερρίκου του 8ου και από τότε έγινε σταδιακά ένα από τα πιο αγαπημένα βότανα στην Ευρώπη. Σήμερα τη βρίσκουμε σε πάρα πολλούς κήπους και έχει αμέτρητες χρήσεις.

Στη σύγχρονη βοτανοθεραπεία, τα αποξηραμένα άνθη Λεβαντας χρησιμοποιούνται κυρίως για τη μείωση του άγχους και της υπερέντασης. Η Λεβαντα γενικά θεωρείται πως έχει ηρεμιστικές ιδιότητες και για αυτό το λόγο μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σε περιπτώσεις μελαγχολίας και ήπιας κατάθλιψης. Το εκχύλισμα της θεωρείται από πολλούς βοτανοθεραπευτές κατάλληλο για την αντιμετώπιση των νευρικών πονοκεφάλων και της αϋπνίας. Ένα απλό εκχύλισμα Λεβαντας όταν χρησιμοποιηθεί σε κομπρέσα και τοποθετηθεί στο μέτωπο, θεωρείται πως βοηθάει στην ανακούφιση από τις ημικρανίες, την υπερένταση, την κούραση, και την επίδραση της έντονης κατανάλωσης αλκοόλ (hangover). Θεωρείται επίσης από κάποιους ερευνητές πως είναι υποτασική – ένα φλυτζάνι Λεβάντας πριν τον ύπνο λέγεται πως «ρίχνει» τη πίεση και μειώνει τη ταχυπαλμία κατά τη διάρκεια της νύχτας.

Η Λεβαντα υποστηρίζεται πως έχει ισχυρή αντιμικροβιακή δράση και για αυτό το λόγο θεωρείται ιδανική για την επούλωση μικρών πληγών, κοψιμάτων κ.ο.κ., ενώ ταυτόχρονα είναι κατάλληλη για τον «καθαρισμό» του δέρματος σε περιπτώσεις ακμής, εκζεμάτων και δερματοπαθειών. Παραδοσιακά χρησιμοποιείται κατά των θωρακικών λοιμώξεων όπως είναι ο βήχας, το άσθμα και η βρογχίτιδα και σε περιπτώσεις κρυολογημάτων ή γρίπης – με τη μορφή εισπνοών.

Η αντιβακτηριακή και αντισηπτική της δράση, θεωρείται πως της χαρίζει ανθελμινθικές ιδιότητες – μπορεί δηλαδή να χρησιμοποιηθεί για την καταπολέμηση των παρασίτων στα έντερα. Το αιθέριο έλαιο Λεβαντας όταν χρησιμοποιείται σε μασάζ χαλαρώνει τους μύες και ανακουφίζει από τους νευραλγικούς και ρευματικούς πόνους.

 

ΜΕΛΙΣΣΑ ΣΕ ΛΕΒΑΝΤΑ

ΜΕΛΙΣΣΑ ΣΕ ΛΕΒΑΝΤΑ