ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟ ΡΕΙΚΙ (ERICA ARBOREA)

DSC03371.JPGΤο ύψος του ξεπερνά τα 3 μέτρα, προτιμά όξινο έδαφος και φύεται εκεί που φύεται η Κουμαριά και η Σουσούρα (φθινοπωρινό ρείκι). Περίοδος ανθοφορίας του είναι από μέσα Φεβρουαρίου και κλιμακώνεται μέχρι το τέλος του Απρίλη. Είναι πολυετής αειθαλής θάμνος, ανθεκτικός σε ξηρασία αλλά και σε παγωνιές, πολλαπλασιάζεται εύκολα με παραφυάδες.
Το ανοιξιάτικο ρείκι είναι χρήσιμο για τα μελίσσια διότι την περίοδο που ανθοφορεί, η βασίλισσα αρχίζει να αυξάνει καθημερινά την γέννα της. Ο γόνος που μεγαλώνει έχει διατροφικές ανάγκες και απαιτήσεις τόσο σε φρέσκια γύρη όσο και σε νέκταρ. Το ανοιξιάτικο ρείκι καλύπτει αυτές τις επιτακτικές ανάγκες των μελισσιών, αφού τις παρέχει σε μεγάλες ποσότητες.

Σε πολλές περιοχές της χώρας μας, την εποχή άνθησης του ανοιξιάτικου ρεικιού, τα μελίσσια είναι μικρά και μεσαίας δυναμικότητας τόσο σε πληθυσμούς όσο και σε γόνους. Καλό είναι να τοποθετούμε πλαίσια με άκτιστα κεριά, για να αποφύγουμε το μεγάλο μπλοκάρισμα της γέννας από τις γύρες και το νέκταρ που εισέρχονται στις κυψέλες.

Η γύρη έχει χρώμα υπόλευκο προς το κρεμ.

Το μέλι κεχριμπαρί προς το κοκκινωπό στην εμφάνιση, γλυκό, αρκετά αρωματικό και ωφέλιμο για τον ανθρώπινο οργανισμό. Λέγεται πως το ανοιξιάτικο ρεικόμελο έχουν υψηλές περιεκτικότητες σιδήρου. Το μόνο μειονέκτημα του είναι ότι κρυσταλλώνει πολύ γρήγορα.

 

 

Advertisements

ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ

Η αμυγδαλιά είναι σημαντικό μελισσοκομικό φυτό.Ανθίζει τον Ιανουάριο έως τον Μάρτιο , και εξαρτάται απο την ποικιλία , τις θερμοκρασιακές και περιβαλλοντικές συνθήκες.

Δίνει νέκταρ και γύρη. Η γύρη που συλλέγουν οι μέλισσες είναι χρώματος μπέζ , και το νέκταρ είναι αρωματικό – υπόπικρό , αλλά εξαιρετικά δυναμωτικό – θρεπτικό. Προσφέρει στις μέλισσες δύναμη για την ανατροφή – παραγωγή του γόνου βοηθώντας έτσι στην ανανέωση του παλαιού ξεχειμωνιασμένου πληθυσμού.

Αν οι μέλισσες δεν γονιμοποιήσουν τα άνθη με την μεταφορά της γύρης από λουλούδι σε λουλούδι η αμυγδαλιά δεν θα μπορέσει να δέσει τους πολύτιμους  καρπούς της. Οι μέλισσες διαδραματίζουν αυτόν τον υπέρτατο ρόλο , και η αμυγδαλιά τους προσφέρει ως αντάλλαγμα την πολύτιμη γύρη – νέκταρ της.

Η ΑΝΘΙΣΜΕΝΗ ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ ΣΤΟΝ ΜΕΛΙΣΣΟΚΗΠΟ ΜΑΣDSC03330.JPG

DSC03332.JPG

Η ΑΝΘΙΣΜΕΝΗ ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ ΣΤΟΝ ΜΕΛΙΣΣΟΚΗΠΟ ΜΑΣ

ΠΑΠΑΡΟΥΝΑ

Το πιο σημαντικό είδος του γένους είναι η Μήκων η υπνοφόρος (Papaver somniferum) γνωστή με τις ονομασίες παπαρούνα και αφιόνι. Είναι ιθαγενές της Ελλάδας, ετήσιο φυτό που ανθίζει την άνοιξη. Τα φύλλα της είναι οδοντωτά ασημοπράσινα και τα άνθη της είναι πλατιά κυανοπορφυρά. Το φυτό καλλιεργείται για τους καρπούς του που από το χυμό τους λαμβάνεται το όπιο και για τα σπόρια του, που δεν έχουν υπνωτικές ιδιότητες, και χρησιμοποιούνται ως μπαχαρικό και ζωοτροφή. Αυτό το είδος παπαρούνας είναι γνωστό από την αρχαιότητα και τα σπόρια της τα χρησιμοποιούσαν ως μπαχαρικό από τα αρχαία χρόνια. Τέτοια σπόρια βρέθηκαν σε ανασκαφές που έγιναν σε παραλίμνιους οικισμούς στην Ελβετία.

Άλλες ποικιλίες καλλιεργούνται για τα πολύχρωμα άνθη τους και είναι καλλωπιστικά φυτά σε κήπους και πάρκα.

Πάντως το πιο γνωστό είδος στην Ελλάδα είναι η κοινή παπαρούνα των αγρών, επιστημονική ονομασία Μήκων η ροιάς (Papaver rhoeas), μικρό λουλούδι με κόκκινα άνθη μαύρα στη βάση τους, που ανθίζουν την άνοιξη, δίνοντας μαζί με τις μαργαρίτες ένα χαρακτηριστικό χρώμα στην Ελληνική ύπαιθρο.

Η μέλισσα που βλέπει το υπεριώδης φως, βλέπει την παπαρούνα σαν υπεριώδες λουλούδι .Η παπαρούνα ανθίζει από Απρίλιο μέχρι και μέσα Ιουλίου, αν έχουμε βροχερό Μάιο. Είναι από τα λίγα φυτά που βρίσκονται στην Ελληνική φύση με το μοναδικό μελισσοκόκκινο χρώμα στα πέταλα της. Είναι καθαρά γυρεοδοτικό φυτό και δίνει μόνον καλής ποιότητας γύρη. Όταν οι μέλισσες κάνουν συλλογή γύρης από παπαρούνες, μαυρίζουν τα κελιά από τις κηρήθρες των κυψελών. Γεννιέται η απορία σε πολλούς, πώς η μέλισσα πάει στην παπαρούνα και παίρνει γύρη αφού δεν βλέπει το κόκκινο χρώμα από την φύση της. Οι ακτίνες του ήλιου που αντανακλώνται στα πέταλα της παπαρούνας είναι ορατές από το ανθρώπινο μάτι, οι υπεριώδες ακτίνες που επίσης αντανακλώνται είναι ορατές μόνον από τα μάτια της μέλισσας γιατί βλέπει το υπεριώδης φως. Έτσι η αντίληψη ότι η παπαρούνα φαίνεται μαύρη και δεν μπορούν οι μέλισσες να αντιληφθούν το χρώμα της δεν είναι σωστή. Απλά αντιλαμβάνεται την παπαρούνα ως υπεριώδες λουλούδι!

ΠΗΓΗ

http://melissomania.gr/

http://el.wikipedia.org/

ΜΕΛΙΣΣΑ ΣΕ ΠΑΠΑΡΟΥΝΑ

ΜΕΛΙΣΣΑ ΣΕ ΠΑΠΑΡΟΥΝΑ

ΤΟ ΜΕΛΙ

Το μέλι είναι ένα αρωματικό, ιξώδες, γλυκό υλικό που προέρχεται από το νέκταρ των φυτών, το οποίο μαζεύουν οι μέλισσες και το μεταβάλλουν για την τροφή τους σε ένα πυκνότερο υγρό και τελικά το αποθηκεύουν στις κηρήθρες τους.
Οι μέλισσες συλλέγουν νέκταρ από τα λουλούδια ή φυσικούς χυμούς και το αποθέτουν στην κυψέλη τους. Εκεί χάνει υγρασία και φτάνει στη συνηθισμένη υγρασία του μελιού, από 14-18%.
Το μέλι περιέχει κατά 77-78% σάκχαρα (κυρίως φρουκτόζη και γλυκόζη) και λόγω της σχετικά χαμηλής του υγρασίας, δεν ευνοεί την ανάπτυξη μικροοργανισμών.
Είναι όξινης αντίδρασης, ρευστό στην αρχική μορφή του, αλλά μεταβάλλεται σε κρυσταλλικό όταν μείνει πολύ καιρό. Αποτελείται κυρίως από δύο απλά σάκχαρα, την δεξτρόζη και την λεβουλόζη, με παρουσία κατά περιπτώσεις πιο σύνθετων υδατανθράκων, με επικρατέστερη συνήθως την λεβουλόζη και περιέχει πάντοτε μεταλλικές ουσίες, φυτικά χρωστικά υλικά, μερικά ένζυμα και κόκκους γύρεως.
Στην κατανάλωση μελιού αποδίδεται η μακροβιότητα διάσημων μελισσοκόμων, που κυμαίνεται μεταξύ 80 και 90 ετών. Τα μέλια με σκούρο χρώμα έχουν τις περισσότερες τονωτικές ιδιότητες όπως λ.χ. το πευκόμελο, που είναι πλούσιο σε μεταλλικά ιχνοστοιχεία.
Το μέλι σαν τροφή του ανθρώπου είναι ένα από τα πολυτιμότερα, θρεπτικότερα και υγιεινότερα τρόφιμα. Δίνει ενέργεια στους μυς, διαύγεια στο μυαλό, απολυμαίνει και ρυθμίζει το πεπτικό σύστημα. Η τακτική χρήση του δίνει σφρίγος στον οργανισμό και συντελεί στην παράταση της ζωής. Ο Ιπποκράτης και όλοι οι γιατροί της αρχαιότητας το συνιστούσαν σαν φάρμακο σε πολλές περιπτώσεις. Και σήμερα αναγνωρίζεται η θεραπευτική του αξία στην καθ’ έξιν δυσκοιλιότητα, στις καρδιοπάθειες, αναιμία, αδενοπάθεια και στις περιπτώσεις κατάπτωσης και αδυναμίας του οργανισμού.
Η άποψη αυτή είναι διαδεδομένη σε ολόκληρο τον κόσμο και το σπουδαιότερο είναι τεκμηριωμένη και από επιστήμονες. Έτσι σε μια προσπάθεια να προσδιοριστεί η δράση του μελιού ως τροφή και φάρμακο σε διάφορες κλινικές περιπτώσεις ο Duisberg (1967) διέκρινε τις παρακάτω περιπτώσεις.
• Το μέλι δρα κατά της κοπώσεως και αυτό πετυχαίνεται με αποθήκευση της φρουκτόζης που περιέχει στο συκώτι ως γλυκογόνο. Εκεί μετατρέπεται σε γλυκόζη, αυξάνοντας έτσι την περιεκτικότητα της στο αίμα. Ευκολύνει την αφομοίωση του ασβεστίου, δραστηριοποιεί την οστεοποίηση.
• Γιατρεύει ή ανακουφίζει τις εσωτερικές διαταραχές, τα έλκη του στομάχου, την αϋπνία, τους πονόλαιμους, μερικές καρδιακές παθήσεις και γενικά έχει ευεργετική επίδραση και στην καρδιά, αυξάνει τις αιμογλοβίνες του αίματος και τη μυϊκή δύναμη, κ.α
• Σε εξωτερική χρήση θεραπεύει τα εγκαύματα, τις πληγές και τις ρινοφαρυγγικές παθήσεις χάρη στην ινχιδίνη (inhidine) που του προσδίδει βακτηριοστατικές ιδιότητες.Το μέλι, λοιπόν, είναι το βασικό προϊόν στην μελισσοκομία αλλά και ένας πολύτιμος σύμμαχος του ανθρώπινου οργανισμού.